Македонски
Билјана Бабиќ16 март 2025 година. Два и пол часа по полноќ.
Ноќта кога пламените јазици ја проголтаа дискотеката „Пулс“. Ноќта кога Кочани не изгуби само објект. Изгуби младост. Сигурност. Илузија дека трагедиите им се случуваат на другите.
Македонија се разбуди во шок. Слики од чад, сирени, паника и очај го обиколија регионот. Во тие часови немаше политика, немаше партија, немаше етнички линии. Имаше само страв. И едно прашање – како дозволивме?
Таа ноќ не беше само трагедија. Таа беше пресек на младоста. Некој изгуби син. Некој ќерка. Некој брат. Некој најдобра другарка. И додека сирените ја сечеа ноќта, сите бевме едно – исплашени луѓе што сфаќаат колку малку треба животот да се смени засекогаш.
16 март 2026 година.
Една година подоцна, во Кочани времето се мери поинаку. Не по месеци и сезони, туку по „пред“ и „после“. Пред пожарот во дискотеката „Пулс“. После пожарот во дискотеката „Пулс“.
Кога ќе поминеш покрај местото, не гледаш само ѕидови. Гледаш тишина. Тешка, непријатна тишина. Град што зборува потивко. Родители што одговараат побавно. Другари што повеќе не го користат зборот „ајде вечер“. Болката не е помала. Само станала потивка. Поприватна. Научила да живее со луѓето.
И сега доаѓа прашањето што не смее да биде формално:
Што научивме од Кочани?
Научивме ли дека безбедноста не е формалност? Дека излезите за евакуација не смеат да бидат заклучени? Дека дозволите не се хартија за фиока? Колку објекти низ државата работат „на збор“? Колку ноќни клубови, ресторани, свадбени сали функционираат со половична документација? И колку од нас прашуваат каде е излезот кога ќе седнат во некој преполн локал? Научивме ли дека трагедиите не се „несреќен случај“? Научивме ли дека безбедноста не е нешто што се подразбира? Научивме ли дека животот не е статистика во извештај? Или повторно се вративме на старото – инспекции по трагедија, ветувања во првите 48 часа, па тишина?
Трагедиите не се „несреќен случај“. Тие се збир од пропусти. Од игнорирани предупредувања. Од потпишани документи без контрола. Од систем во кој одговорноста се разводнува сè додека не стане ничија. Затоа што ништо не е „така пишано“ кога станува збор за човечки живот.
Трагедијата во „Пулс“ го отвори прашањето за системот – за локалната власт, за инспекциските служби, за сопствениците, за сите нас кои со години прифаќаме компромиси со безбедноста.
Но уште поважно – научивме ли да бидеме помеки едни со други?
Во деновите по пожарот видовме луѓе што даруваа крв без да прашаат за кого. Молитви без разлика на вера. Помош без да се познаваме. Тогаш бевме заедница.
Дали го задржавме тоа? Или повторно ќе станеме луѓе дури кога ќе нè разбуди сирена?
Кочани ја плати највисоката цена за нашето „ќе биде“. За нашето „ништо нема да се случи“. Една година подоцна, не ни требаат големи зборови. Ни треба едно ветување – дека животот ќе биде повреден од профитот. Дека младоста нема да биде ризик. Дека секој печат ќе значи одговорност.
Секоја врата мора да се отвора. Секој живот мора да се чува. Секоја трагедија мора да нè промени.
Во спротивно, „Пулс“ ќе остане само болен спомен. А треба да остане совест.
