Македонски
Детето што „бара внимание“ всушност ве бара вас. Не ги игнорирајте неговите емоционални сигнали
Некои деца бараат внимание тивко и ненаметливо, други бурно и гласно. Во двата случаи – детето копнее по контакт, сигурност и љубов. А кога таа потреба останува непрепознаена, може да остави длабоки емоционални траги кои го следат низ целиот живот.
Родителите често мислат дека детето „само бара внимание“, како тоа да е нешто негативно. Но вистината е дека барањето внимание не е разгаленост, туку сигнал: „Ми требаш, види ме, слушни ме, сакај ме.“
Како да препознаете дека детето бара внимание?
Претерано однесување – Децата кои одеднаш стануваат гласни, пркосни или намерно „прават хаос“ често го прават тоа затоа што им недостига емоционална поврзаност. Дури и негативното внимание им е подобро отколку никакво.
Глумење болест или тага – Ако детето често се жали на болки без јасна причина, се повлекува, тагува или покажува нагли промени во расположението, тоа може да биде знак дека се чувствува незабележано.
Барање потврда – Дете кое постојано прашува: „Дали сум добар/добра?“, „Дали ме сакаш?“, „Дали убаво нацртав?“ покажува несигурност и желба за потврда.
Регресивно однесување – Враќање на претходни фази од развојот (на пр. повторно мокрење во кревет, зборување како бебе, желба да спие со родителите) може да биде повик за помош.
Зошто ова е важно?
Децата кои хронично не го добиваат потребното внимание можат да развијат чувство дека не заслужуваат љубов. Подоцна во животот тоа може да доведе до проблеми со довербата, ниска самодоверба, анксиозност или депресија. Во емоционалните односи можат да станат повлечени – или спротивно, премногу зависни од туѓа потврда.
Како да му помогнете на детето да се чувствува видено и сакано?
Квалитетно време заедно – Не мора да трае со часови. Пет минути искрено внимание, без телефон и без дистракции, можат да направат чуда.
Доследно искажување љубов – Зборовите како „те сакам“, прегратките, насмевката, заедничките ритуали (приказна пред спиење, вечера заедно) создаваат чувство на сигурност.
Активно слушање – Кога детето зборува, запрете со тоа што го правите. Погледнете го во очи. Покажете дека ве интересира.
Охрабрувајте, не коригирајте само – Наместо да се фокусирате само на грешките, пофалете го трудот, креативноста и добрината.
Поставете граници со љубов – Дисциплината не ја исклучува топлината. Дете кое знае дека постојат правила, но и дека родителот го сака, се чувствува безбедно.
