Македонски
Кога поранешни министри, градоначалници, истакнати партиски функционери и долгогодишни социјалдемократи почнуваат јавно да најавуваат тужби против сопствената партија, тоа повеќе не е внатрепартиска дебата. Тоа е доказ за длабока политичка и морална криза.
Најновиот случај со Јован Деспотовски, кој денес јавно порача дека ќе ја тужи СДСМ доколку не следи јавно извинување, ја потврдува тезата дека раководството на партијата предводено од Венко Филипче ја преминало секоја граница на демократско и политичко однесување.
Деспотовски јасно и недвосмислено ја лоцира одговорноста:
не кај „непријателите“, не кај медиумите, не кај критичарите –
туку кај сегашното раководство на СДСМ.
Од партија на идеали – до партија на клевети
Обвинувањата што Деспотовски ги упатува не се маргинални. Тој зборува за:
- свесна клевета,
- политичка хајка,
- манипулации и лаги,
- и систематско рушење на угледот на партијата што ја граделе генерации социјалдемократи.
Кога поранешен висок функционер вели дека партијата води „дневна борба со медиуми и медиумски работници“, тоа не е случајна фраза – тоа е дијагноза.
И уште поопасно: Деспотовски јавно предупредува дека оваа стратегија е свесен метод за опстојување на раководството, преку отворање внатрешни конфликти и поделби. Со други зборови – партијата се жртвува за да се зачува врвот.
Шилегов: Директен удар во центарот
Настапот на Петре Шилегов оди чекор подалеку. Тој не зборува во алузии, туку директно ја посочува одговорноста:
„Одговорноста е кај тебе“, му порача јавно на Филипче.
Тоа е моментот кога приказната за „изолирани случаи“ паѓа во вода. Кога поранешен градоначалник на главниот град, кој ја носел партијата на свои плеќи во најтешките изборни циклуси, јавно зборува за внатрешен бунт – тогаш проблемот не е во луѓето, туку во моделот на водење.
Војна со сите: Класична политика на изолација
Паралелно со внатрешниот распад, СДСМ води отворена војна со:
- медиуми (Република, Алфа),
- новинари (Бранко Героски, Богдан Илиевски, Ивона Талевска),
- јавни критичари,
- поранешни сопартијци,
- па дури и со институционални актери.
Секој што ќе постави прашање е „платеник“.
Секој што ќе критикува е „дел од сценарио“.
Секој што нема да молчи – е „непријател“.
Тоа не е опозициска политика.
Тоа е политика на опсада.
Каде води политиката на Филипче?
Води кон:
- правни постапки од сопствени членови,
- целосна изолација од јавноста,
- губење на кредибилитетот кај членството,
- и распад на партиската структура.
СДСМ денес не е во конфликт со медиумите.
СДСМ е во конфликт со сопствената историја.
Не со „надворешни непријатели“,
туку со луѓето што ја граделе, ја воделе и ѝ верувале.
Ако раководството не сфати дека партија не се води со клевети, етикети и страв, тогаш СДСМ нема да ја загуби само опозицијата –
ќе ја загуби и самата себе.
