Македонски
Обвинителството при Косовските специјализирани совети во Хаг побара по 45 години затвор за четворицата поранешни лидери на ОВК – Хашим Тачи, Кадри Вејсели, Јакуп Красниќи и Реџеп Селими – на стартот на завршните зборови во процесот што ги товари за воени злосторства и злосторства против човештвото поврзани со конфликтот 1998–1999.
Барањето за високи казни е поставено како порака дека Обвинителството смета дека има „преовладувачки“ доказен материјал за индивидуална и командна одговорност. Според нивната теза, четворицата биле клучен дел од командната структура, а злосторствата не биле „изолирани ексцеси“ туку дел од поширока кампања насочена кон консолидирање контрола – со таргетирање на лица прогласени за противници, „предавници“ или „соработници“.
Во обвинението се опфаќа период од пролетта 1998 до есента 1999 година, при што Обвинителството тврди дека злоупотреби се случувале во мрежа на притворни локации во Косово, како и на локации во северна Албанија. Во јавните резимеа на предметот се наведуваат бројки од стотици жртви на незаконско приведување и злоупотреба, како и најмалку над сто случаи на убиства што обвинителството ги врзува со делување на структури на ОВК во тој период.
Десетте точки од обвинението ги опфаќаат, меѓу другото, прогон по политичка и етничка основа, незаконско лишување од слобода, сурово постапување, присилни исчезнувања, тортура и убиства – квалификации што ја поставуваат постапката во најтешката категорија на меѓународни кривични дела, иако судот формално применува косовско право во специјализиран формат надвор од територијата на Косово.
Политичката „сенка“ над процесот е постојана. Во Косово, дел од јавноста и политичката сцена судот го третира како селективен и како напад врз наративот за ослободителната борба, додека поддржувачите на судскиот модел инсистираат дека без надворешна локација и меѓународен персонал е невозможно да се обезбедат услови за сведоци и независна постапка. Токму прашањето за заплашување сведоци е една од причините зошто судот е сместен во Хаг, а не дома.
Дополнителна тежина носи и фактот дека паралелно се споменува посебна постапка поврзана со влијание врз сведоци и попречување на правдата, што го храни впечатокот дека процесот не е само судење за минатото, туку и тест за тоа колку институциите можат да работат во средина каде воените хиерархии одамна се претворени во политички капитал.
Завршните зборови продолжуваат според распоредот на судот, по што се очекува судскиот совет да се повлече на одлучување. Пресудата би требало да следи во роковите предвидени со правилата на судот, но динамиката често зависи од обемот на доказите и комплексноста на правните прашања што ги отвора предметот.
