Македонски
Швајцарскиот психијатар и основач на аналитичката психологија, Карл Густав Јунг, на едноставен и истовремено длабок начин го одговорил прашањето што со векови ги интригира луѓето: дали судбината навистина постои, можеме ли да ја менуваме или животот е однапред зацртан? Ова прашање особено доаѓа до израз во моменти на криза, неизвесност или големи животни промени, кога бараме објаснување за сопствените страдања и успеси.
Судбина – мит или реалност?
Често, кога ќе се соочиме со тешки, речиси безизлезни ситуации, утеха наоѓаме во верувањето дека „судбината ги вмешала своите прсти“. Спротивно на тоа, во периоди кога животот тече нормално, кога ги остваруваме целите и уживаме во среќата, судбината речиси и не се спомнува. Јунг тврдел дека судбината е длабоко поврзана со човечката психа и дека нејзиното „дејствување“ често се крие во нас самите.
Јунг рекол: Ако не сфатиме што се случува во нас, тогаш тоа надвор ни изгледа како судбина. Сè додека не го освестите потсвесното, тоа ќе управува со вашиот живот, а вие ќе го нарекувате судбина.
Оваа изјава крие длабока симболика. Според Јунговото сфаќање, судбината не е независна надворешна сила, туку одраз на нашата несвесна психа. Нашите навики, обрасци на однесување и автоматизирани реакции, кога остануваат несвесни, го обликуваат нашиот живот и создаваат чувство на „предодреденост“.
Моќта на навиките и потсвеста
Јунг често истакнувал дека навиките се како семе што го сееме – она што го посејуваме во потсвеста, тоа ќе го пожнееме во реалниот живот. Старата поговорка тоа го потврдува:
Кој ќе посее навика, ќе пожнее судбина.
Да се освести потсвеста значи да се разбере сопствената внатрешност, сопствената душа и нејзините длабочини. Тоа е процес на интроспективен раст што ни овозможува да ја преземеме контролата врз животот. Кога ќе ги осветлиме тајните на сопствената психа, многу полесно ќе управуваме со емоциите, одлуките и сопствената судбина.
Зошто судбината делува толку мистериозно?
Јунг сметал дека „таинственоста на судбината“ често е последица на неможноста да ги разбереме сопствените постапки и нивните последици.
Главните причини поради кои судбината делува мистериозно се:
-недостиг на разбирање на сопствените дела и последиците што тие ги носат
-навики и однесувања кои ја саботираат нашата среќа, а за кои не сме свесни
-феномени и настани кои не можеме логички да ги објасниме, но силно влијаат врз нашиот живот
-Сè што не можеме да го објасниме, несвесно му го припишуваме на судбината.
Работата на себе како клуч на слободата
Јунговата филозофија нагласува дека работата на себе е единствениот начин да го „преземеме кормилото“ на сопствениот живот. Со развивање подлабока поврзаност со себе, со прифаќање на светлите и темните страни, доаѓаме во позиција свесно да ја обликуваме сопствената судбина. Таа престанува да биде мистериозна сила и станува одраз на нашата внатрешна хармонија или нерамнотежа.
Со други зборови, судбината не е нешто што ни е наметнато однадвор, туку нешто што несвесно го создаваме преку нашите избори, навики и начинот на кој управуваме со себе. Да се освести сопствениот внатрешен свет значи да се отворат вратите кон живот исполнет со смисла, свесност и автентичност.
