Македонски
В среда, на 19 август во 20.00 часот во Галеријата на Младинскиот културен центар (МКЦ) ќе биде отворена изложбата на Слободан Живковски.
Слободан Живковски е роден во 1949 во Скопје, Македонија. Дипломира на Архитектонски Факултет во Скопје, специјализира индустриски дизајн 1982 година во ENSAD – Париз. Живее и работи во Скопје. Активно работи архитектура и има реализирано 3 значајни објекти во центарот на градот, како и многубројни реализации на останати архитектонски објекти и ентериери. Се бави и со индустриски дизајн при што има освоено главна Југословенска награда за индустриски дизајн 1988 година. Во соработка со францускиот културен центар ја има реализирано дизајнерската поставка за целокупната историја на градот Скопје во градскиот Музеј, како и дизајнот на елементите за сигналитика за Скопје и Битола. Го дизајнира и македонскиот штанд на Светската изложба ЕХРО 1998 во Лисабон, Португалија. Член е на Друштвото ликовни уметници на Македонија (ДЛУМ), при што има реализирано повеќе самостојни и колективни изложби, и е прв добитник на наградата за најдобро дело во голем формат во 2022 година.
Изложбата ќе трае до септември.
TECHNONEOLITH
Серијата на расклопени картонски амбалажи, пресликани со акрил, претставува не само естетско истражување, туку е и моќна онтолошка и философска изјава. Самиот чин на користење расклопена амбалажа – објект чија единствена цел е да заштити и да биде фрлен—како уметничка подлога, ја предизвикува традиционалната хиерархија на материјалите.
Гледано преку Хегеловата дијалектика, се зема најобичниот, напрофаниот отпад на потрошувачкото општество и се издигнува на ниво на естетски објект, давајќи му трајност и значење. Ова е “археологија на потрошувачката”, каде секоја расклопена кутија станува секуларен полиптих—откривање на „скриената” внатрешност на системот кој нè дефинира. Акрилот, со својата заситеност и моќ да се градат слоеви, во контраст со суровата, текстурирана и “рециклирана” површина на картонот, создава визуелна напнатост меѓу минливоста на потрошувачкиот отпад и трајноста на уметничкиот израз.
Композициите се доминантни, храбри и речиси тотемски, евоцирајќи чувство за пештерски цртежи или нео-експресионистички графити заштитени на суровите урбани површини. Ова се кодови, симболи и аштитни знаци што се разоткриваат од “скриената” внатрешност на масовните производи. Како што би рекол Ролан Барт, овие симболи се митологии на модерното време, но преку уметничката интервенција, тие се “ре-митологизирани” – претворени од кодови на пазарот во кодови на душевна и општествена криза. Делата функционираат како заштитни магии или предупредувања, откопани од отпадот на цивилизацијата.
