Македонски
Злосторството во Скелани е името за ужасно воено злосторство извршено од припадници на 28-та дивизија на муслиманската таканаречена Армија на Босна и Херцеговина под команда на Насер Ориќ на 16 јануари 1993 година, против невини цивили, жители на селото Скелани, во близина на Сребреница во регионот Бирче, или Средна Дрина, потсетуваат српските медиуми.
Тој ден, за неколку часа, беа убиени најмалку 70 Срби, претежно жени, деца и стари лица, а двојно повеќе беа ранети. Најмладите жртви на овој масакр беа браќата Димитријевиќ: Александар, на возраст од 5 години, и постариот Радисав, на возраст од 11 години. Најстарите жртви на масакрот беа Анѓелко Павловиќ и Илинка Благојевиќ, на возраст од 80 години.
Овој масакр се случи само неколку дена по оној во селото Кравица, општина Братунац, кога истите касапи од казнената експедиција на Ориќ, 2.500 војници, го нападнаа Скелани со ист мотив за истребување.
По војната, Комисијата за собирање докази за воени злосторства на Република Српска ги достави до Обвинителството на Босна и Херцеговина сите потребни докази за злосторството врз цивилите во Скелани, но овие досиеја сè уште се во фиоки.
Хашкиот трибунал, исто така, не беше заинтересиран за овој случај. Иронично, Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија го ослободи Насер Ориќ дури и од командна одговорност за злосторства врз Србите во босанскиот регион Подриње во 1990-тите.
Според извештајот на МУП на РС, дополнет во 2006 година и испратен до Обвинителството на Босна и Херцеговина, во раните утрински часови на 16 јануари 1993 година, единици на таканаречената Армија на Босна и Херцеговина извршиле широк и систематски напад врз околу десетина слабо бранети српски села од неколку насоки: нападот од правецот Кушиќи – Жабоквице го предводел Насер Ориќ, а од правецот Костоломци – Ќосиќ нападот го предводел Зулфо Турсуновиќ, додека нападот врз Калиманиќи го предводел Един Алиќ.
Српското цивилно население, брането од слабо вооружени селски чувари, се нашло опколено од речиси сите страни. Единствениот излез бил во Србија преку мостот на реката Дрина. Оние кои не успеале да ја преминат реката биле убиени во селата, а некои биле заробени и однесени во затворскиот логор во Сребреница.
Меѓу жртвите има 15 девојки, жени и стари жени: најмладата е Митра Ристиќ (19) од Кушиќ, а најстарите се Радослава Ковачевиќ (78) од Стајиќ и Даринка Митровиќ (78) од Кушиќ. Исто така, убиени се осум мажи над шеесет години, од кои најстариот е 78-годишниот Видосав Трифуновиќ од Скелан. Во тој напад, голем број цивили беа ранети додека бегаа од војниците на Ориќ и Турсуновиќ преку реката Дрина.
Меѓу ранетите имало 12 жени и деца, од кои некои биле тешко инвалиди
Цветко Ристиќ од селото Кушиќ го загуби целото семејство во нападот на единиците на Сребреница на таканаречената Армија на Босна и Херцеговина: неговиот татко Новак (42), неговата мајка Иванка (43), неговата сестра Митра (18) и неговиот брат Миќа (15), чии останки сè уште ги бара.
Цветко преживеа тој ден само случајно, бидејќи не беше дома. Во тоа време имаше само 13 години.
-Само да можев да ги најдам коските на Миќа за да го закопам. Тоа барем малку ќе ми олесни. Миќа го однесе војската на Ориќ. „Хероите“, саботерите, го заробија детето. Којзнае како го убиле, како го мачеле… Миќа беше осуден од Зулфо Турсуновиќ, командантот на Ориќ. Починал во осумдесеттите години и никогаш не бил казнет за ова злосторство.
