Македонски
Во Пијанец некогаш не требало многу за да се направи нешто благо. Овошјето од дворот, малку брашно, шеќер, ореви и неколку состојки што речиси секоја куќа ги имала биле доволни од обичен ден да направат празник.
А во овој крај една состојка особено се издвојувала – сливата. Пијанечката слива е дел од традицијата на регионот, а од неа со години се подготвувале слатко, мармалад, џем и други домашни слатки. Денес во Делчево дури се одржува и манифестацијата „Пијанечки денови на сливата“, на која се подготвуваат и дегустираат производи направени според старински рецепти.
Ѓурѓовденски гурабии
Меѓу старите пијанечки слатки кои се споменуваат во традицијата на крајот се и гурабиите. Особено се подготвувале за Ѓурѓовден, кога домаќините ги пречекувале роднините и пријателите, а гостите се послужувале со ракија, слатко од сливи, ѓурѓовденски гурабии и други домашни специјалитети.
Тоа биле едноставни, суви домашни колачи – без комплицирани кремови и украси, но токму поради тоа денес будат спомени на старите кујни и празничните трпези.
Слатко од пијанечка слива
Во Пијанец сливата не била само овошје кое се јадело свежо или се сушело за зимата. Од неа се варело слатко – густо, миризливо и чувано во тегли за гостите.
Кога ќе дојдел гостин, доволна била мала чинивка со слатко и чаша студена вода. Тоа било едно од старите правила на гостопримството – слаткото не било само десерт, туку начин гостите да се пречекаат и почестат.
Традицијата на подготовка на слатко од слива и денес се одржува во Делчево. На „Пијанечките денови на сливата“ се подготвуваат и дегустираат слатко и мармалад од сливи, а за највкусниот производ дури се доделуваат и награди.
Сливата во домашните слатки
Но, сливата во Пијанец не завршувала само во тегла. Домашните жени ја користеле на различни начини – како фил, како основа за мармалад или како додаток во домашните пецива и слатки.
Токму ова е она што денес полека исчезнува: не еден строго запишан рецепт, туку начинот на кој домаќинките користеле сè што им давала природата. Сливата што созревала во дворот можела да стане слатко, мармалад, зимница или домашен десерт.
И можеби токму затоа старите пијанечки слатки не биле раскошни. Биле едноставни, сезонски и направени од она што го имало дома. Но, кога ќе се отворела теглата со слатко или ќе замирисале гурабиите од рерната, знаеле дека во куќата има гостин, празник или едноставно причина за радост.
Денес дел од тие вкусови сè уште се чуваат по домовите, но сè поретко се подготвуваат. А можеби вреди повторно да ги извадиме старите тетратки со рецепти – пред некој од тие слатки вкусови навистина да стане само спомен.
