Македонски
Првото Светско првенство по завршувањето на Втората светска војна се одржа во Бразил во 1950 година.
Квалификациите беа катастрофално спроведени, некои селекции што ќе се пласираа во следната рунда се откажаа, на крајот места на завршниот турнир им беа понудени на оние што беа елиминирани порано.
Индиската репрезентација не се појави на првенството бидејќи нивното барање да играат бос беше одбиено.
Тринаесет екипи учествуваа на првенството во Бразил, играа според новиот систем, а Уругвај ја освои втората титула победувајќи го Бразил во „финале кое не е финале“.
Првото доаѓање на Англичаните на првенството заврши со пораз против Американците.
На конгресот на ФИФА во Луксембург во 1946 година, островските асоцијации се вратија во Меѓународната федерација, каде што не беа од 1929 година.
Шкотланѓаните не дојдоа бидејќи загубија од Англичаните во борбата за титулата британски шампион, па затоа не сакаа да патуваат во Бразил.
Шведските аматери ги победија поранешните светски шампиони, Италијанците.
Југословенската репрезентација го елиминираше Израел во квалификациите, а по мајсторката и Франција, за да се натпреварува во групата со домаќинот и најголем фаворит, Бразил.
Нашиот тим убедливо ги победи Швајцарија и Мексико, но не и Бразил, па остана без финале.
Во својот прв настап на Светското првенство, Англија го победи Чиле, загуби од Шпанија и потценетата репрезентација на Соединетите Американски Држави и се врати дома.
Двократните последователни светски шампиони ги имаа Шведска и Парагвај за противници во групата, успеаја да загубат од Швеѓаните и не се квалификуваа за последниот дел од натпреварувањето.
Не се играше според куп системот, четирите победници на групите ја формираа лигата, првите два настапи на бразилската репрезентација укажуваа на сигурна победа за домашната екипа.
Адемир постигна вкупно шест гола против Швеѓаните и Шпанците, а резултатите (6:1 и 7:1) беа реален сооднос на она што се случи на теренот.
Уругвајците беа помалку убедливи, ги победија Швеѓаните иако губеа по 45 минути, а ремизираа со Шпанците.
Во последното коло, на Бразилците им беше потребен бод во дуелот со првиот светски шампион.
Дури 174.000 луѓе се собраа на новоизградената „Маракана“, најголемиот стадион во светот, токму за потребите на Светското првенство.
Бразил водеше со 1:0, дури и нерешено им го донесе трофејот, практично едната рака веќе беше на Златната Божица… а потоа шок. Најдобриот играч на Урус Скијафино постигна гол во 66-тата минута за израмнување, а потоа Гиџа постигна гол за пресврт и втората титула светски шампион во историјата на оваа репрезентација.
Тишината на стадионот и целосната конфузија на организаторите резултираа со тоа што капитенот на победничкиот тим не го доби трофејот сè додека Жил Риме не го најде самиот во толпата луѓе што се најдоа на теренот.
Легендата вели дека десетици Бразилци ја завршиле својата тага поради поразот и поразот во „веќе освоеното финале“ со самоубиство.
Несреќниот голман на Бразил Барбоса, кој беше одговорен за еден од головите на Уругвајците, живеел во сиромаштија, работел како обезбедувач на стадионот „Маракана“ и велел дека луѓето го избегнувале, убедени дека средбата со него ќе донесе лоша среќа.
Селекторот на Бразил, Коста, емигрирал во Португалија.
Втората титула во второто учество на Светското првенство за Уругвај ја освоија: Масполи, М. Гонзалез, Техера, Гамбета, Варела, Андраде, Гига, Перез, Мигес, Скијафино, Моран. Нив ги тренираше Хуан Лопес.
Натпреварот подоцна беше наречен „Самрак на боговите“ и веројатно е еден од најпознатите натпревари што некогаш се одиграни
Бразил водеше со 1:0, дури и нерешено им го донесе трофејот, практично едната рака веќе беше на Златната Божица… а потоа шок. Најдобриот играч на Урус Скијафино постигна гол во 66-тата минута за израмнување, а потоа Гиџа постигна гол за пресврт и втората титула светски шампион во историјата на оваа репрезентација.
