Македонски
Има времиња кога тишината не е мир, туку наметната неправда. Кога зборот се оспорува, името се негира, а чувството се обидува да се избрише. Во такви времиња, македонската песна не молчи – таа се издигнува. Таа станува глас, сведоштво и татковина. Зашто македонството не е изговорен збор, туку длабоко вкоренета вистина што живее во срцето на народот.
Со чест и со непоколеблива одговорност кон татковината, уште еднаш покажавме дека македонските чувства, македонскиот идентитет и достоинството не се кревки ниту минливи. Тие не можат да се одземат, ниту да се замолчат. Тие се нашата крвна меморија, нашата духовна вертикала и нашата истрајност низ вековите.
Македонскиот културно-информативен центар во Софија е светилник, затоа што тој постои за да чува, негува и достоинствено да ја носи македонската култура, македонското културно наследство, песната што се пее и одекнува далеку. Зашто културата не е само уметност – таа е белег на постоење, и длабока, безусловна љубов кон своето.
Во секој тон од македонскиот мелос има спомен и надеж. Во секој стих има солза и гордост. Преку песната, народот зборува кога зборовите се забранети, а срцето одбива да се предаде. Токму затоа, во соработка со Македонската амбасада во Софија, беше создадена посебна Македонска вечер – вечер во која Македонија не беше само претставена, туку беше почувствувана.
Гласовите на Сузана Спасовска и Благоја Грујовски не беа само интерпретации, туку повик од длабочината на народната душа. Фолклорната група „Аманет“ ја разбуди меморијата на чекорот, на кругот, на заедништвото што опстојува и кога времињата се сурови. Заедно со сите учесници, тие ја претворија сцената во простор на вистина, каде македонската душа слободно дишеше.
Особено длабок и симболичен беше одекот на македонската песна во Горна Џумаја – Благоевград, во срцето на Пиринска Македонија. Таму, пред бројна публика, песната не беше настап, туку исповед. Моќна, што се пренесува од генерација на генерација и никогаш не згаснува. Тоа беше победа без триумфализам, но со вечна тежина и доказ дека македонството живее, трае и се пренесува, и покрај сите граници и сите притисоци.
Во тие мигови стана јасно: Македонија не е само точка на карта. Таа е чувство што патува. Таа е песна што се пее и кога не смее. Таа е традиција што се чува како аманет и се предава со треперлива рака, но со цврста вера.
Кога е најтешко, ние не се откажуваме – ние пееме. Кога е најпотребно, ние не молчиме – ние сведочиме. И кога зборовите не се доволни, културата зборува наместо нас. И токму затоа постоиме. Затоа истрајуваме. Затоа не се откажуваме. Зашто Македонија не се брани со тишина, туку со глас. Не се чува со заборав, туку со паметење. Не опстојува со откажување, туку со љубов и истрајност. Додека има песна што се пее, чекор што се игра и збор што се изговара со срце, ќе има и Македонија. Ќе има македонско име, македонска душа и македонска вистина. Ние нема да дозволиме таа вистина да згасне, ниту да биде избришана од историјата или од иднината.
Затоа стоиме исправено и мирно, но непоколебливо. Со песната како штит, со културата како знаме и со достоинството како патоказ. И ќе продолжиме. Ќе постоиме. Ќе сведочиме. Како Македонски културно-информативен центар во Софија, но пред сè, како Македонци.
