Македонски
Еуфоријата кај дел од македонската опозиција по изборите во Унгарија повеќе наликува на политичко навивање отколку на сериозна анализа. Поразот на Виктор Орбан се претставува како голема идеолошка победа, но фактите зборуваат поинаку.
Унгарскиот парламент и по изборите останува доминантно десничарски. Во него нема класична левичарска или социјалдемократска партија со сериозно влијание. Новата власт, предводена од Петер Маѓар, доаѓа од центар-десно ориентиран блок, со прагматичен, а не идеолошки пристап.
Со други зборови – не победи левицата, туку се случи ротација внатре во десниот спектар.
Токму затоа се поставува логично прашање: што точно слави СДСМ? Ако во унгарскиот парламент нема политички субјект близок до нивната идеологија, тогаш славењето на исходот изгледа повеќе како политичка реакција против Орбан, отколку како реална проценка на новата политичка состојба.
Од аспект на Македонија, суштината е поинаква.
Унгарија не ја менува својата позиција преку ноќ. Поддршката за проширувањето на ЕУ и интересот за стабилен Балкан не се врзани за еден лидер, туку се дел од поширока државна политика. Затоа, тезите дека со поразот на Орбан Македонија губи клучен сојузник се повеќе политички наратив отколку реалност.
И економската соработка останува стабилна. Кредитите, инвестициите и бизнис-врските се засноваат на договори и интереси, а не на лични односи. Новата власт може да внесе поинаков стил и поголема усогласеност со Брисел, но нема интерес да ги прекинува веќе воспоставените канали.
Напротив, токму таа поголема усогласеност со Европската унија може да биде предност за Македонија. Поддршката од Будимпешта, наместо да биде перцепирана како исклучок, може да добие поголема тежина во рамки на европските политики.
Затоа, прашањето не е што изгубила Македонија, туку како ќе се позиционира во новиот контекст. Унгарија останува партнер. Разликата е што наместо гласен сојузник, Македонија сега добива попрагматичен – а можеби и поефикасен.
